Lunes, 20 Mayo 2019

Noticias | Agenda

Anxo Pintos: "O concepto romántico de arte e artista non volverá existir"

"Ímonos despedir felices pero cos ollos cheos de brillo por unhas bágoas que asomarán"
23-06-2014 23:45
6 votos
Anxo Pintos, na E-Trad, Escola de Música de Vigo // De Arcos

Anxo Pintos, na E-Trad, Escola de Música de Vigo // De Arcos

A nave de Berrogüetto está a piques de atracar pero a súa música seguirá a ser unha errante nos camiños das lembranzas. O vindeiro domingo, Vigo recibe a banda e a meirande parte dos seus excompoñentes no último concerto da xira de despedida. Pasaron 19 anos dende aquel Navicularia e o vigués Anxo Pintos, fundador, fai balance.

-Que gardan para este directo?

-Imos en orde cronolóxica inversa á saída dos nosos traballos discográficos nunha especie de fuxida á Ítaca da que saímos hai 19 anos. No escenario, estará a meirande parte da xente que pasou polo grupo. Estamos moi pendentes do que suceda con Guadi Galego. Está a punto de acabar ou renovar unha baixa polo seu avanzado estado de xestación. Ela, desde logo, ten moitas ganas, tantas coma nós, de estar neste último concerto.

-Entradas esgotadas dende hai días. O público debeuse volcar máis co grupo nestes anos?

-Moita xente cando se enterou de que o deixabamos, dirixíase a nós dun modo un tanto lutuoso case como se lles morrera un familiar. Moitos nos comentaran que formaramos parte da banda sonora da súa vida, que fixeran o amor coa nosa música, que fixeran os seus fillos coa nosa música, que casaran con ela... É normal que sendo só cinco concertos e en teatros con aforo limitado que eses lugares se enchan. É certo que no momento que vivimos coa única posibilidade de ir á taquilla e os poucos festivais dispostos a programar a música como a que fai Berrogüetto non son suficientes para manter a estrutura empresarial do grupo. Nestes últimos anos, atopámonos con que o mercado é pouco propicio para seguir esta filosofía. Evidentemente, hai que buscar máis recursos fóra do grupo o que supón unha merma de atención cando sempre nos puxemos un grao de esixencia alta para o noso produto. A mellor maneira de non comprometer o que lograramos era saber dicir adeus.

-Cambiou moito o público dende aquel 1995 cando empezaron.

-Agora hai moi poucas posibilidades de levares ti as rendas da túa música. Unha das consecuencias da dixitalización dos soportes é que ti perdes o control de como queres que se ofreza a túa obra. Nós sempre traballamos de forma moi conceptual, entendendo cada disco coma unha obra de arte. Todo iso pérdese nesta arte 3.0 na que o consumidor elixe en que orde consume as cancións. Non hai suficiente paciencia para abrir un libreto e ollar para todo ese microuniverso dun disco, nin para escoitalo atentamente. A xente non quere escoitar un concerto se non participa. Os grupos que mellor funcionan son os que permiten facer karaoke con eles. Asistimos á disolución do concepto romántico da arte e do artista, vixente dende o periodo romántico ata finais do século XX. Hoxe en día iso xa non existe nin vai volver existir. Hai un cambio de xeración e de modo de consumo.

-Tocan no antigo García Barbón, onde se estrearon. Será un momento duro?

-É un momento cunha parte doce e outra menos doce. Chegamos ó final dun proxecto engaiolante de 19 anos. Facémolo onde presentamos Navicularia, aquel primeiro disco. Cando rematamos, houbo unha ovación que non paraba tras minutos e minutos... unha sensación de que estabamos creando unha música unida a emocións, unha paisaxe, a unha idiosincrasia e un país, foi algo que fixeran os grandes Milladoiro. Ímonos despedir cun sorriso e seguramente cos ollos cheos de brillo por unhas bágoas que pretenderán asomarse pero felices por unha comunición coa sociedade que chega ós nosos días.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook
Encuentra los eventos de